يوسفى ابو الطيب محمد بن عبد اللّه ، از فرزندان احمد بن يوسف كاتب است ، كه كتابت مأمون را داشت ، و رساله‌هايش شهرتى پيدا كرد ، و در شمار مترسلان بليغى بود . اين كتابها از اوست : كتاب الفصول فى الرسائل المختاره : كتاب رسائله خاصة بنو مدثر احمد ، و محمد ، و ابراهيم . كه همه شاعر و مترسل و بليغ بودند . احمد كتابى بنام كتاب المجالسة و المذاكره دارد . هارون بن محمد ابن عبد الملك زيات ، مكنى بابو موسى ، در جمع‌آورى اخبار اهتمامى داشته و يكى از راويان بود . و اين كتابها از اوست : كتاب اخبار ذى الرمه : كتاب رسائله . سعيد بن حميد مكنى بابو عثمان ، كاتبى بود شاعر و نامه‌نگارى شيرين گفتار ، در هنر خود برجستگى داشت . در ربودن از ديگران مهارت بخرج مىداد ، و بسيار بعاريت « 1 » مىگرفت . و اگر بسخنان سعيد و اشعارش مىگفتند به خانه خود برگرد ، چيزى براى او باقى نمىماند . و اين سخن از احمد بن ابو طاهر درباره گفته‌هاى اوست . وى مدعى بود كه از شاهزادگان ايرانست . اين كتابها از اوست : كتاب انتصاف العجم من العرب كه معروفست بتسويه . كتاب ديوان رسائله . كتاب ديوان شعره و الصراعة « 2 » . و هريك از احمد و ابراهيم نيز كتاب رسائلى داشتند . ابراهيم بن اسماعيل ابن داود كاتب . كه در براعت و بلاغت بر هركسى برترى داشته و داراى : كتاب رسائل است . سعيد بن حميد بختگان مكنى بابو عثمان ، بسيار باهوش و متكلمى فصيح ، و از تباركهن ايران بود ، و عصبيت

--> ( 1 ) ف ( كثير الاغارة ) جب ( كثير الاعارة ) . ( 2 ) ف ( و المصارعة ) .